Χαρακτηριστικά

Ημ. Γεννήσεως: 30/6/1966 Τόπ. Γεννήσεως: Μπρούκλιν, Ν. Υόρκη Όνομα: Michael Gerard Kirkpatrick Tyson Παρατσούκλι: Iron Mike, Kid Dynamite, Baddest Man on the Planet Ύψος: 5'11.5'' (1.82μ) Κατηγορία: Βαρέων Βαρών Στάση: Ορθόδοξος Χώρα: ΗΠΑ

Ερασιτεχνικές Διακρίσεις

Αγώνες 41 ερασιτεχνικούς (34 νίκες, 7 ήττες) 1ος στην Ολυμπιάδα Νέων το 1981, 1982 (91 kg) 2ος στα Golden Gloves το 1983 (+91 kg) 1os στις ΗΠΑ στα -19 το 1984 (91 kg) 1ος στα Golden Gloves το 1984 (91 kg) 1oς στους αγώνες της Νέας Υόρκης το 1984 (91 kg) 1os στο Διεθνές τουρνουά Tammer στη Φινλανδία το 1984 (91 kg) Πρωταθλητής Χρυσών Γαντιών 1984

Επαγγελματικές Διακρίσεις

58 επαγγελματικούς αγώνες (50 νίκες, 44 ΚΟ, 6 ήττες, 2 ακυρώθηκαν) Νεώτερος παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών (20 χρονών και 4 μηνών) 1986-1990: WBC Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών 1987-1990: WBA Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών 1987-1990: IBF Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών Κάτοχος και των 3 επαγγελματιών ζωνών, WBA, IBF, WBC στις 11/2/1990 1996: WBC Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών 1996: WBA Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών

Σε αυτό το άρθρο το Ringtraining παρουσιάζει το θρυλικό Mike Tyson. Ένα Αμερικανό πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή βαρέων βαρών. Κατά τη διάρκεια της ακμής του στα τέλη της δεκαετίας του 80 και στις αρχές του 90 ήταν ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους αθλητές στον κόσμο. Έγινε Μουσουλμάνος στη φυλακή ενώ για τη συμπεριφορά του μέσα και έξω από το ρινγκ το ESPN (σύμφωνα με ειδικούς και ψηφοφορία στο διαδίκτυο) ταξινόμησε τον Tyson ως τον πιο εξοργιστικό χαρακτήρα στην ιστορία του σύγχρονου αθλητισμού.

Ο Tyson γεννήθηκε στη φτωχογειτονιά Brownsville του Μπρούκλυν και ζούσε μόνο με τη μητέρα του. Λένε ότι από εκείνη την περιοχή βγαίνουν δύο είδη ανθρώπων: κακοποιοί και πυγμάχοι. Ο Mike ξεκίνησε από το πρώτο για να καταλήξει γρήγορα στο δεύτερο. Το 1979 σε ηλικία 12 ετών εισάγεται σε αναμορφωτήριο στη Νέα Υόρκη για κλοπές και διαρρήξεις. Έως την ηλικία των 13 ετών είχε συλληφθεί 38 φορές. Τελικά κατέληξε στο Tryon School για αγόρια στο Catskill στη Νέα Υόρκη. Εκεί γνώρισε την πυγμαχία και ένας πρώην πυγμάχος και σύμβουλος στο σχολείο ο Bobby Stewart είδε τις δυνατότητες του τον προπόνησε και μετά τον σύστησε στον Cus D' Amato, ένα σπουδαίο Αμερικάνο προπονητή ο οποίος είχε οδηγήσει το Floyd Patterson το 1956 στον παγκόσμιο τίτλο βαρέων βαρών και είχε προπονήσει και το Jose Torres. Ο D'Amato γρήγορα διέγνωσε το ταλέντο του Tyson και το 1980 τον πήρε υπό την προστασία του. Στην εκπαίδευση του συμμετείχε και ο γνωστός προπονητής Teddy Atlas.

Αρχικά ο Tyson αγωνίσθηκε ερασιτεχνικά με μεγάλη επιτυχία και ήταν υποψήφιος για τους Ολυμπιακούς αγώνες του 1984 στο Los Angeles. Βέβαια δύο ήττες από το Henry Tillman τερμάτισαν τις πιθανότητες του να εκπροσωπήσει τις ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς και τερμάτισε την ερασιτεχνική του καριέρα.

91 kg

Ημερομηνία	Βάρος	Αντίπαλος	Τόπος Διεξαγωγής	Αποτέλεσμα	Αγώνες
5/1981	91 kg	-	USA	W	-
5/1981	91 kg	-	Queens, USA	RSC1	Junior Olympics
6/1981	91 kg	Jesus Esparza (USA)	Rhode Island, USA	RSC1	Junior Olympics
6/1981	91 kg	Randy Wesley (USA)	Rhode Island, USA	RSC1	Junior Olympics
27/6/1981	91 kg	Joe Cortez (USA)	Rhode Island, USA	RSC1 1ος	Junior Olympics
11/1981	91 kg	Ernie Bennet (USA)	Rhode Island, USA	L-3	-
6/1982	91 kg	Tito Llanes (USA)	Salem, USA	RSC1	Junior Olympics
6/1982	91 kg	Jonathan Littles (USA)	Salem, USA	RSC2	Junior Olympics
6/1982	91 kg	Don Cozad (USA)	Salem, USA	RSC3	Junior Olympics
26/6/1982	91 kg	Kelton Brown (USA)	Salem, USA	RET-1 1ος	Junior Olympics
12/10/1982	Kilbert Pierce (USA)	Boston, USA	W-3	USA Tournament, Region 1
12/12/1982	91 kg	Al Evans (USA)	Binghampton, USA		USA Championship
2/1983	+ 91 kg	Jimmy Johnson (USA)	Holyoke, USA	KO1	-
16/2/1983	+ 91 kg	Jim Rayborn (USA)	Lowell, USA	W-3	-
3/1983	+ 91 kg	Ronald Williams (USA)	Alburquerque, USA	RCS-1	Golden Gloves
3/1983	+ 91 kg	Andrew Stokes (USA)	Alburquerque, USA	KO-3	Golden Gloves
3/1983	+ 91 kg	Mike Bardwell (USA)	Alburquerque, USA	KO-1	Golden Gloves
3/1983	+ 91 kg	Warren Thompson (USA)	Alburquerque, USA	W-3	Golden Gloves
3/1983	+ 91 kg	Craig Payne (USA)	Alburquerque, USA	L-3 (2ος)	Golden Gloves
8/1983	91 kg	Jerry Goff (USA)	Columbus, USA	KO-1	Ohio State games
14/8/1983	91 kg	Olian Alexander (USA)	Columbus, USA	L WO	Ohio State games
8/1983	91 kg	David Yonko (USA)	Colorado Springs, USA	RSC-1	-19 USA Championship
27/8/1983	91 kg	Mark Scott (USA)	Colorado Springs, USA	RSC-1 - 1os	-19 USA Championship
19/9/1983	91 kg	Peter Geyer (RFA)	Lake Placid, USA	RET-1	USA vs.Germany
10/12/1983	+ 91 kg	Kimmuel Odum (USA)	Colorado Springs, USA	L DQ-2	USA Championship
1984	91 kg	Orbit Pough (USA)	USA	KO-1 - 1os	-19 USA Championship
4/1984	91 kg	Derek Isaman (USA)	St. Louis, USA	W-3	Golden Gloves
4/1984	91 kg	Richard Johnson (USA)	St. Louis, USA	RSC-3	Golden Gloves
4/1984	91 kg	Johnny Williams (USA)	St. Louis, USA	RSC-1	Golden Gloves
4/1984	91 kg	Rocky Pepelli(USA)	St. Louis, USA	KO	Golden Gloves
4/1984	91 kg	Jonathan Littles (USA)	St. Louis, USA	RSC-1 - 1os	Golden Gloves
6/1984	91 kg	Kelton Brown(USA)	Fort Worth, USA	KOT-1	USA Olympic Qualification
8/6/1984	91 kg	Avery Rawls (USA)	Fort Worth, USA	W-3	USA Olympic Qualification
9/6/1984	91 kg	Henry Milligan (USA)	Fort Worth, USA	RSC-2	USA Olympic Qualification
10/6/1984	91 kg	Henry Tillman (USA)	Fort Worth, USA	L-3	USA Olympic Qualification
6/7/1984	91 kg	Olian Alexander (USA)	Las Vegas, USA	W	-
7/7/1984	91 kg	Henry Tillman (USA)	Las Vegas, USA	L-3	-
18/8//1984	91 kg	Winston Benton (USA)	Syracuse, USA	RSC-3 - 1os	New York Games
23/8/1984	91 kg	Kelton Brown (USA)	Lake Placid, USA	RSC-1	-
9/1984	91 kg	Istvan Szikora(HUN)	Tampere, FIN	W-3 (3-2)	Tammer Tournament
16/9/1984	91 kg	Hakkan Brock (SUE)	Tampere, FIN	W-3 (5-0) - 1os	Tammer Tournament

Η επαγγελματική του καριέρα του αρχίζει στις 6 Μαρτίου του 1985 στο Albany της Νέας Υόρκης βγάζοντας νοκ άουτ τον Έκτορ Μερσέντες. Στα πρώτα δύο χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας αγωνίζεται πολύ συχνά, και βγάζει νοκ άουτ τους πρώτους 19 από τους 22 αντιπάλους του σε διάστημα μικρότερο των 6 γύρων, ενώ οι 14 ήταν στο 1ο γύρο. Στις 22 Νοεμβρίου 1986 κερδίζει τον Τρέβορ Μπέρμπικ με νοκ άουτ στο 2ο γύρο και γίνεται ο νεότερος παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών (20 χρονών και 4 μηνών) στην ιστορία της επαγγελματικής πυγμαχίας. Ο προηγούμενος νεώτερος παγκόσμιος πρωταθλητής της κατηγορίας ήταν ο Floyd Patterson (21 ετών και 10 μηνών) νικώντας τον Archie Morre μετά την απόσυρση του Rocky Marciano. Σε ηλικία 20 ετών ζυγίζει περίπου 100 kg με 5.5% σωματικό λίπος και ύψος 1.80. Στις 7 Μαρτίου 1987 υπερασπίζεται τον τίτλο του ενάντια στον Jame 'Bonecrusher' Smith στο Las Vegas της Nevada. Νίκησε με ομόφωνη απόφαση και πρόσθεσε τον τίτλο του WBA στην υπάρχουσα ζώνη του. Νίκησε τον Pinklon Thomas με νοκ άουτ στον 6ο γύρο. Την 1η Αυγούστου 1987, αγωνίζεται και κερδίζει στα σημεία τον Τόνι Τάκερ κερδίζοντας τον τίτλο IBF και έτσι ενοποίησε τις τρεις ζωνες της επαγγελματικής πυγμαχίας (WBC, WBA, IBF). Είναι πλεόν ο αδιαμφησβήτος παγκόσμιος πρωταθλητής. Έπειτα αντιμετώπισε το χρυσό Ολυμπιονίκη του 1984 Tyrell Biggs, τον οποίο και κέρδισε με νοκ άουτ στον 7ο γύρο.

Στις 22 Ιανουαρίου του 1988, αγωνίζεται με το Larry Holmes τον οποίο και νικάει στον 4ο γύρο με νοκ άουτ. Το πρώτο νοκ άουτ του, γερασμένου πλέον Holmes σε 75 επαγγελματικούς αγώνες. Μετά αγωνίσθηκε με τον Tony Tubbs στο Τόκυο τον οποίο και σταμάτησε στο 2ο γύρο. Στις 27 Ιουνίου 1988 αντιμετώπισε το Michael Spinks τον οποίο και έβγαλε νοκ άουτ σε 91 δευτερόλεπτα στον 1ο γύρο.

Το 1989 πραγματοποίησε δύο αγώνες. Ο πρώτος το Φεβρουάριο με το Frank Bruno τον οποίο έβγαλε νοκ άουτ στον 5ο γύρο και ο δεύτερος τον Ιούλιο όπου έβγαλε νοκ άουτ το Carl "The Truth" Williams στον πρώτο γύρο.

Ήταν ο αδιαμφησβήτητος παγκόσμιος πρωταθλητής για περισσότερο από 2 χρόνια πριν χάσει τον τίτλο του στις 11/2/1990 από τον James "Buster" Douglas σε μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην παγκόσμια πυγμαχία. Μετά την ήττα του αγωνίσθηκε με τον χρυσό Ολυμπιονίκη του 1984 Tillman από τον οποίο είχε χάσει δύο φορές σαν ερασιτέχνης τον οποίο έβγαλε νοκ άουτ στον 1ο γύρο. Έπειτα αγωνίσθηκε με το Alex Stewart τον οποίο επίσης έβγαλε νοκ άουτ στον 1ο γύρο. Στη συνέχεια αντιμετώπισε στις 18 Μαρτίου 1991 το Donovan 'Razor' Ruddock στο Las Vegas τον οποίο κέρδισε με διακοπή από το διαιτητή στον 7ο γύρο. Οι δυο τους συναντήθηκαν ξανά στις 28 Ιουνίου και ο Tyson τον έβγαλε νοκ ντάουν δύο φορές και κέρδισε με ομόφωνη απόφαση σε ένα αγώνα 12 γύρων.

Το 1991 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε έξι χρόνια για το βιασμό της Μις Μαύρη Αμερική Ντεζιρέ Ουάσινγκτον. Φυλακίστηκε στις 10/2/1992. Η πτώση όμως είχε αρχίσε από πιο πριν. Το 1985 πέθανε ο Cus D'Amato ενώ το 1988 πέθανε και ο άλλος σημαντικότερος μετά το D'Amato, άνθρωπος στη ζωή του Mike, Jim Jacobs. Απολύει το σημαντικό προπονητή Kevin Rooney και οι πυγμαχικές του ικανότητες αρχίζουν να φθήνουν. Ξεκίνησε να ψάχνει το ένα χτύπημα, χωρίς να χρησιμοποιεί τους συνδυασμούς που τον έφεραν στο προσκήνιο, κυνηγούσε κυρίως το κεφάλι αγνοώντας τα χτυπήματα στο σώμα, έχασε τις αμυντικές του ικανότητες, τις σπουδαίες αποφυγές του κλπ. Πολλοί λένε ότι η κατηφόρα ξεκίνησε όταν άρχισε να παίρνει ναρκωτικά μετά το θάνατο της αδελφής του το 1989. Συμμετοχή σε φασαρίες στο δρόμο και προβλήματα με το νόμο ήταν κάτι σύνηθες. Μέσα στη φυλακή, στο Πλέινφιλντ της Ιντιάνα, ζει σαν βασιλιάς, με τους υπηρέτες και τους αυλικούς του. Προσηλυτίζεται στο μωαμεθανισμό ακολουθώντας τα χνάρια του Κάσιους Κλέι ή Μοχάμεντ Αλί και αλλάζει το όνομα του σε Μαλίκ Σαμπάζ.

Τον Απρίλιο του 1995 αποφυλακίζεται και κάνει αρκετούς αγώνες. Οι Peter McNeely και Buster Mathis Jr. είναι οι πρώτες και εύκολες νίκες του. To Σεπτέμβριο του 1996 ξανακερδίζει τον παγκόσμιο τίτλο του WBC με νοκ άουτ στον τρίτο γύρο επί του Βρετανού Frank Bruno. Το Νοέμβριο όμως ο Evander Holyfield τον κερδίζει. Στον επαναληπτικό τους αγώνα τον Ιούνιο του 1997 ο Tyson δαγκώνει και κόβει τμήμα από το αυτί του Holyfied ως αντίδραση στις κεφαλιές του Holyfield. Η παγκόσμια επιτροπή πυγμαχίας ανακαλεί την άδεια του.

Ξαναγυρίζει στα ρινγκ τον Ιανουάριο του 1999. Αγωνίζεται με το Francois Botha από τη Νότια Αφρική το οποίο νίκησε με νοκ άουτ. Έπειτα καταδικάζεται για το ξυλοδαρμό δύο μοτοσικλετιστών μετά από ένα τροχαίο ατύχημα στις 31 Αυγούστου, 1998. Έμεινε στη φυλακή για 9 μήνες. Μετά την αποφυλάκιση του αγωνίστηκε στις 23 Οκτωβρίου με το Orlin Norris τον οποίο και έβγαλε νοκ άουτ στο τέλος του 1ου γύρου. Βέβαια από την πτώση του ο Norris χτύπησε το γόνατο του και μη μπορώντας να συνεχίσε ο αγώνας δηλώθηκε ως no contest. Το 2000 αγωνίσθηκε με το Julius Francis στο Manchester της Αγγλίας τον οποίο και έβγαλε νοκ άουτ στο 2ο γύρο. Αγωνίσθηκε με το Lou Savarese τον Ιούνιο του 2000 στη Γλασκώβη νικώντας στο 38 δευτερόλεπτο του 1ου γύρου. Το Σεπτέμβριο. Αγωνίσθηκε τον Οκτώβριο του 2001 με το Adrew Golota τον οποίο και νίκησε στο 3ο γύρο αφού εκείνος εγκατέλειψε. Ο αγώνας όμως αργότερα χρεώθηκε ως no contest μια και αρνήθηκε ο Tyson να κάνει εξέταση για χρήση ναρκωτικών πριν τον αγώνα και σε εξέταση ουρίνης μετά τον αγώνα βρέθηκε θετικός σε χασίς. Το 2001 αγωνίσθηκε με το Brian Nielsen στην Κοπεγχάγη και νίκησε με ΤΚΟ στον 7ο γύρο.

Αγωνίζεται για τον τίτλο στην ηλικία των 35 με το Lennox Lewis το 2002 όπου και χάνει με νοκ άουτ. Παρόλο που κέρδισε περισσότερα από $30 εκατομμύρια για κάποιους από τους αγώνες τους και περισσότερα από $300 εκατομμύρια στη διάρκεια της καριέρας του δήλωσε χρεοκοπία το 2003.Το 2005 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση και έκτοτε παίρνει μέρος σε αρκετούς αγώνες επίδειξης στις ΗΠΑ για να ξεπληρώσει πολλά από τα χρέη του. Το Δεκέμβριο του 2006 συνελήφθη για κατοχή και χρήση ναρκωτικών όπως επίσης και για οδήγηση υπό την επίδραση ναρκωτικών ουσιών.