Χαρακτηριστικά

...
Σκέψεις ενός καρατέκα

Το παρακάτω άρθρο είναι γραμμένο από ένα πολύ σπουδαίο και γνωστό Καρατέκα, αθλητή και προπονητή το Μάρκο Γεωργιάδη.

Ξεκίνησα καράτε πριν 23 χρόνια και θα ήθελα να αραδιάσω μερικές σκέψεις για το καράτε του τότε και του τώρα.

Τον πρώτο μου αγώνα τον έπαιξα το 1984 και τον τελευταίο μέχρι στιγμής που γράφω το 2006.

Είχα την τύχη να προλάβω το τέλος μιας χρυσής εποχής του καράτε με καρατέκα δοσμένους, αφοσιωμένους στην τέχνη με όλα τα καλά και κακά που αυτό δηλώνει.

Ήταν η γενιά των εκατοντάδων επαναλήψεων σε μια προπόνηση, του καθημερινού κυνηγιού των ορίων τους, της ιδέας της νίκης με ένα χτύπημα.

Για εμένα αυτό είναι η βάση και τελικά η ουσία.

Θυμάμαι όλοι όμως είχαν λίγο ««κολλημένο» μυαλό από τις επαναλήψεις που έκαιγε πολλές φορές τον εγκέφαλο (και το σώμα).

Eπίσης, το κυνήγι της τέλειας τεχνικής και του αυστηρού στυλ κούραζε πάρα πολλούς καρατέκα και μείωνε τη φαντασία. Οι νεότερες γενιές ελαφρύνανε τις επαναλήψεις, παίζοντας όμως πολλούς αγώνες.

Από τους αγώνες πήρανε την εμπειρία της αληθινής στιγμής που πολλοί παλιοί καρατέκα αγνοούσαν και προσπαθούσαν να καλλιεργήσουν με τη φαντασία τους. Τα σημερινά παιδία ξέρουν ότι όσο πιο πολύ εκθέτεις τον εαυτό σου σε αγώνες τόσο πιο συχνό και φυσιολογικό είναι να δεχτείς χτυπήματα.

Οι παλιότεροι αν έτρωγαν ένα χτύπημα αγρίευαν δεν το δεχόντουσαν εύκολα και τις περισσότερες φόρες ήθελαν να τιμωρήσουν τον αντίπαλο αμέσως μετά το χτύπημα του και μερικές φόρες και μετά το γιαμέ.

Πάντα στο μυαλό μου είχα ότι ένας καρατέκα με χρόνια στην πλάτη του ζορίζει το σώμα του, προσέχει τα κιλά του και έχοντας ανοιχτό μυαλό σε οτιδήποτε καινούριο αλλά αποτελεσματικό θα μπορούσε να προσαρμοστεί στα δεδομένα και να βγει ένας δυναμικός συνδυασμός.

Έχω παρατηρήσει ότι κάθε τρία χρόνια περίπου γίνεται μια παγκόσμια αλλαγή στον τρόπο που παίζουν οι καρατέκα στους αγώνες. Αυτό έχει σχέση με τη συχνή αλλαγή των κανονισμών και την αναγκαία προσαρμογή σε αυτούς. Αλλά πιο πολύ, πιστεύω είναι η παρατήρηση και η κατασκοπεία που κάνει ο χαμένος στο νικητή. Δηλαδή, εάν σε ένα παγκόσμιο βγουν οι Ιάπωνες παγκόσμιοι πρωταθλητές, τότε σίγουρα οι Ευρωπαίοι που χάσανε θα μελετήσουν τον τρόπο του παιχνιδιού των Ιαπώνων και θα αναζητήσουν τον τρόπο και τις τεχνικές να τους κερδίσουν στο επόμενο Παγκόσμιο. Κάθε έμπειρος καρατέκα της εθνικής ομάδας μόλις μάθει την εθνικότητα του αντίστοιχου παίκτη με τον οποίο κληρώθηκε αυτόματα στο μυαλό του έχει πλάνο για τον τρόπο που παίζει π.χ. ο Γάλλος ή ο Ιάπωνας αντίπαλός του. Αυτός είναι ο λόγος που εξελίσσεται η τεχνική σήμερα: να δημιουργηθεί μια αντιτεχνική που κερδίζει την τεχνική του άλλου.

Όποιος το κάνει αυτό εξελίσσεται, προχωρεί, κυριαρχεί.

Όποιος κλείνει τα μάτια και αρκείται σε αυτά που έμαθε ξεπερνιέται σε ανυποψίαστο χρόνο.

Οι αρχές των παλιών καρατεκα με το ολόψυχο δόσιμο στην προπόνηση και την πίστη στη νίκη, σε συνδυασμό με την αγωνιστική εμπειρία των νέων παιδιών από τους πολλούς αγώνες που προσφέρει η εποχή, μπορεί να κάνει τον εκρηκτικό συνδυασμό που θα ξεχωρίσει ένα ντοζο η μια χώρα.

Όποιος δάσκαλος ή προπονητής εθνικής ομάδας μπορεί συνδυάσει το παλιό με το νέο θα κάνει την ομάδα του να ξεχωρίσει.

Προσωπικά αν δεν είχα νεώτερους μαθητές-συναθλητές να με τραβάνε με την όρεξη τους για αγώνες, και αν δεν είχα τον δάσκαλο μου να με καθοδηγεί με την εμπειρία του και την στάση ζωής του, σίγουρα το καρατε που θα έκανα θα υστερούσε σε βάθος και προοπτικής εξέλιξης.

Μάρκος Γεωργιάδης